Przez cały XVIII wiek hasło przewodnie tłumaczy było łatwe do odczytania. Cokolwiek nie rozumieli w tekście lub myśli może nudzić czytelników, pominęli. Z radością przyjęli, że ich własny styl wypowiedzi jest najlepszy i że teksty powinny być z nim zgodne w tłumaczeniu. Na stypendium opiekowali się oni jedynie swoimi poprzednikami i nie skracali się przed wykonywaniem tłumaczeń z tłumaczeń na języki trzecie lub z języków, których nie znali, lub – jak w przypadku „tłumaczeń” Jamesa Macphersona z języka osjańskiego – z tekstów, które były w rzeczywistości „tłumaczeniem” własnej kompozycji.

Tłumaczenia symultaniczne a standardy

XIX wiek przyniósł nowe standardy dokładności i stylu. Jeśli chodzi o dokładność, zauważa J.M. Cohen, polityka ta stała się „tekstem, całym tekstem, i tylko tekstem”, z wyjątkiem wszelkich zdawkowych fragmentów i dodawania obszernych przypisów wyjaśniających. Jeśli chodzi o styl, celem Wiktoriańczyków, osiągniętym poprzez daleko idącą metafrazę (dosłowność) czy pseudo-metafrazę, było ciągłe przypominanie czytelnikom obcego pochodzenia o tym, że czytają. Wyjątkiem był wybitny przekład Edwarda Fitza Geralda Rubaiyat Omara Khayyama (1859), który osiągnął swój orientalny smak głównie dzięki użyciu perskich nazw i dyskretnych ech biblijnych, a właściwie niewiele materiału czerpał z perskiego oryginału.

Przed dwudziestym wiekiem nowy wzór wyznaczył w 1871 roku Benjamin Jowett, który przetłumaczył Platona na prosty i prosty język. Za przykładem Jowetta poszliśmy jednak dopiero w nowym stuleciu, kiedy to podstawowym kryterium stała się dokładność, a nie styl.

W miarę ewolucji języka, teksty we wcześniejszej wersji oryginalnego języka lub stare tłumaczenia mogą stać się trudne do zrozumienia dla współczesnych czytelników. Tekst taki można zatem przetłumaczyć na bardziej nowoczesny język, tworząc „tłumaczenie nowoczesne” (np. „tłumaczenie nowoczesne na język angielski” lub „tłumaczenie zmodernizowane”).

Taki nowoczesny rendering stosuje się albo do literatury z języków klasycznych, takich jak łacina lub greka, zwłaszcza do Biblii (patrz „Modern English Bible translations”), albo do literatury z wcześniejszego etapu tego samego języka, jak w przypadku dzieł Williama Szekspira (które są w dużej mierze zrozumiałe dla współczesnej publiczności, choć z pewnymi trudnościami) lub z Geoffrey Chaucer’a Middle English Canterbury czytelników (co jest zrozumiałe tylko przez większość współczesnych Opowieści Kanterbury). Dobra oferta https://wziatektlumaczenia-lublin.pl/oferta/tlumaczenia-symultaniczne/

Tłumaczenie symultaniczne przekładane na język obcy i migowy

Tłumaczenia symultaniczne do każdego języka

Nowoczesne tłumaczenie ma zastosowanie do każdego języka o długiej historii literackiej. Przykładowo, w języku japońskim 11-wieczna Opowieść o Genji jest generalnie czytana w nowoczesnym tłumaczeniu.

Współczesne tłumaczenie często wiąże się ze stypendium literackim i rewizją tekstu, ponieważ często nie ma ani jednego tekstu kanonicznego. Jest to szczególnie istotne w przypadku Biblii i Szekspira, gdzie współczesne stypendia mogą prowadzić do merytorycznych zmian tekstowych.

Nowoczesne tłumaczenie spotyka się z sprzeciwem niektórych tradycjonalistów. W języku angielskim niektórzy czytelnicy wolą Autoryzowaną Wersję Biblii Jakuba od współczesnych tłumaczeń, a Szekspir w oryginale ok. 1600 od współczesnych tłumaczeń.